Jak się podoba blog? Zagłosuj.







funwebmaster.pl

Super strona funwebmaster.pl
Blog > Komentarze do wpisu

Djembe, DunDun, Konga ...

Djembe [wym. dżembe] lub jembe – instrument muzyczny z Afryki
(najpopularniejszy na zachodzie kontynentu), stanowiący rodzaj kielichowego
jednomembranowego bębna (membranofon). Membrana djembe zrobiona jest
zazwyczaj ze skóry koziej lub rzadziej z bydlęcej (dawniej z antylopiej),
naciągniętej za pomocą specjalnie splatanego sznura (tradycyjnie) bądź śrub
(współcześnie). Istnieją również modele bez możliwości strojenia (np.
produkowane przez firmę Remo).


Istnieją trzy podstawowe dźwięki wydobywane z tego instrumentu:

  • Bas – Jest najniżej brzmiącym uderzeniem.

Uderzamy otwartą dłonią, całą jej powierzchnią (łącznie z palcami) w środek membrany bębna.

Dłoń, zaraz po uderzeniu, powinna odbić się od skóry, aby nie tłumić powstałego dźwięku.
Palce dłoni powinny być złączone.

  • Ton – zwany też „open” (otwarty), uzyskujemy go przez uderzenie w bęben przy

jego krawędzi. Dłoń powinna być wyprostowana a palce złączone (poza
kciukiem, który należy odchylić, aby nie uległ kontuzji, co bardzo często
zdarza się u początkujących). W momencie uderzenia, krawędź bębna powinna
znajdować się nieco poniżej palców, pod „poduszkami”, a palce w momencie
uderzenia, powinny dotykać membrany całą swoją powierzchnią.

  • Slap – jest najwyżej brzmiącym i najgłośniejszym uderzeniem.

Uderzamy przy krawędzi bębna. Palce są rozłączone i razem z dłonią tworzą jakby lekki łuk, tak że o membranę uderzają najpierw opuszki palców, a potem dopiero dolatuje
„reszta” palców. Bardzo częstym błędem jest wyginanie dłoni w łuk na siłę.


Mistrzowie gry na djembe noszą tytuł djembefola.

Jednym z najpopularniejszych z nich jest Mamady Keita.


==========================================================

Warsztaty Bębniarskie we Wrocławiu Zapraszam również na Facebook

WrocLove

==========================================================

  Dundun – pochodzący z Afryki Zachodniej bęben cylindryczny.

Korpus dunduna wykonany jest tradycyjnie z wydrążonego pnia drzewa. Z obu

stron korpusu naciągana jest membrana wykonana najczęściej ze skóry krowiej,

czasem koziej (w instrumentach używanych przez grupę etniczną khassonke

zamieszkującą region Kayes na północy Mali).

Dawniej do połączenia obu membran i zamocowania ich na korpusie używano

rzemieni, a bęben strojono przez przystawienie go do ognia. Obecnie system

rzemieni zastąpiony został linkami z tworzyw sztucznych.

Pierwotnie w skład orkiestry wchodziło od 1 do 3 dundunów, których nazwy

zmieniały się wraz z regionem. W nowoczesnych grupach perkusyjnych dundunów

może być nawet 4, 5 lub więcej.

Najbardziej znana tradycja bębniarska związana z dundunami pochodzi od ludów

Malinke z północnej Gwinei. Najczęściej muzyka grana na dundunach zbudowana

jest z wielokrotnie powtarzających się fraz o różnej długości.

W skład orkiestry malinke wchodzą najczęściej 3 dunduny:

  • Kenkeni – najmniejszy z dundunów, jego fraza jest najkrótsza i pełni rolę


stałego punktu odniesienia, uzupełniając jednocześnie melodię rytmu. Muzyk

grający na kenkeni może powtórzyć swą frazę nawet kilkunastokrotnie, zanim

pozostali muzycy grający na dundunach zagrają swe frazy tylko raz. Kenkeni

nie wykonuje wariacji. Muzyk grający na tym bębnie w danym rytmie gra

niezmiennie tę samą melodię.

  • Sangban – w muzyce malinke średni co do wielkości a zarazem najważniejszy


dundun. On określa rytm, który w danej chwili jest grany, daje sygnały

prowadzące orkiestrę za tancerzem poprzez dany utwór muzyczny. Sangban może

grać wiele wariacji, dodając urozmaicenia do melodii macierzystej, co

powoduje, że rytm cały czas się zmienia, mimo że w tle ciągle brzmi melodia,

od której sangban zaczął grać swój rytm.

Dundun lub dundunba (ba w językach Mande znaczy duży) – największy rozmiarem

dundun, dostarcza basowego brzmienia orkiestrze bębniarskiej. Jego melodia

oplata i niejako zawiera w sobie melodię graną przez sangban. Tworzy tło, na

którym sangban może się wypowiedzieć, tworząc ostateczny kształt danego

rytmu i melodii bębnów.

 

Orkiestrę dundunów uzupełniają bębny djembe, które grają swe partie

akompaniamentów oraz solo podkreślające ruch tancerza.

Tradycyjnie na dundunach gra się w pozycji poziomej, kładąc je bokiem na

ziemi lub krześle. Muzyk dundunfola gra na jednej membranie za pomocą

drewnianej pałki, drugą ręką gra natomiast na dzwonku, przytwierdzonym do

dunduna za pomocą sznurka.

Drugą bardzo znaczącą tradycją związaną z bębnami dundun jest ta pochodząca

od ludu Khassonke z regionu Kayes w Mali. Dundunfola khassonke są jedynymi

dundunfola o statusie griota. To właśnie wyróżnia dundunfola oraz tamafola

khassonke (muzyk grający na bębnie tama) od pozostałych bębniarzy regionu

Afryki Zachodniej.

Khassonke używają dundunów naciągniętych skórą kozy, dzwonek trzymają

przywiązany do palców, nie zaś do bębna, a bębnów w zestawie mają tylko dwa:

  • Konkoni - mniejszy akompaniujący dundun, grający niezmiennie jedną

          frazę;

  • Dundun - większy instrument, pełniący rolę solową i wiodącą w

         orkiestrze.

poniedziałek, 11 listopada 2013, wt0rek

Polecane wpisy

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu: